Kontrolümü kaybettiğim zamanlar oldu, her sabah gittiğim, her ruh halini gördüğüm o beton kokusu, beni etkiledi sanırım. Düşünecek çok şeyim vardı, düşündüklerimin değişmesini kaldıramıyorum. Yanımdakilerin değişmesini, gördüklerine göre şekil almasını da istemiyorum. Kendimi kaybediyorum, sabır ve sakinlik, derin düşünceler, yokoluyor, basitleşiyorum orada. Hiçbir şey aynı kalmayacak, her gün değişiyorsunuz, size anlam veremiyorum. Aptalca suçlayamam sizi, değişmeye ve öğrenmeye mahkumsunuz. Acaba kendimi kaybettirebilir miyim, gerçekten uzaklaşabilir miyim diye boş bir noktaya bakarken yakaladım kendimi, gerçekten kararsız ve korkuyordu. İşler daha da kötüleşirse, kontrol ettiğim en küçük ayrıntılar bile elimden kaçarsa, gerçekten gidebilir miyim diye sinirleniyorum. Kendimden korkuyorum bazen, içime attığım çok şey oldu son günlerde, üstelik çok çabuk oldu, her şey, hatırladığım bir süre, kendimi kaybettiğim zamanlar...cümlenin sonunu getiremiyorum, çünkü sonunda nefretimi döktüğüm tozlu yapraklar var, o yaprakların hepsini yırtıp atmak, unutmak da istiyorum. Geçmişimden kaçamam, geçmişimde kaybettim çünkü, en zayıf noktamdı kayıplar, hala öyle. Sadece, bu sefer kaybetmemeyi öğrendim, çünkü insanların çok daha güçlü olmaları gerekiyor bu sefer, eğer beni yoketmek için oynuyorlarsa. Gerçekten, kendime zarar verebilir bu kriz ortamı, ben bu sefer beynimi yiyip bitirebilirim, benden geriye kalan son şey de gider o zaman. Asla düşünmezdim fazla, ve asla ilgilenmezdim insanlarla. Sempatik oldum her zaman, her sorunun, bir çözümü vardı. İnsanların neden psikologlara gittiğini merak ederdim, onlara çok zayıf oldukları için gülerdim. Şimdi ben mi kendimden nefret edeceğim, şimdi ben mi kendimi boş verip hayattan nefret etmeyi seçeceğim...asla, hayat her zaman güzeldi, çünkü bizim içindi, özeldi. Yanımdaki en iyisiydi, çünkü benimdi, mükemmeldi. Ben en güçlüydüm, çünkü asla geri adım atmadım, içimde güçlendi. Size gülebilirim, çünkü sinirlenip benden korktuğunuz zaman da, ben ne yaptığımı iyi biliyorum.

Evet...beni teselli etmeyeceksiniz, çünkü asla melankolik olmadım. Benimle sorunlarım için asla konuşmayacaksınız, çünkü asla sorunumu size getirecek kadar uzun tutmadım. Bana hayatın aptalca ve boş olduğunu, bu pozitif bakış açısının nerden geldiğini tekrar soramayacaksınız, çünkü artık sizinle ilgilenmiyorum.

Ben sadece, her şeyin en derin halini algıladım. Sürekli değişen bir ruh halim vardı, yine de kontrol altına aldığım. Hep istediğim şey olduğunda, daha da fazlasını istediğimde, bencil olmayı bıraktım. İnsanoğlunun aptalca düşüncelerle boğuştuğu ve küçük bir hediye için birbirlerine zarar verdiklerini öğrendim, ardından yaşamımızın bir oyun olduğunu, herkesin bunun farkında olduğunu, ancak direkt olarak insanları etkilemediği için kimsenin bir şey yapmadığını öğrendim. Anlamıyorsunuz, zor durumda siz olmadıkça, gerçekten boku yediğinizi anlamadıkça, hiçbir şey yapmayacaksınız. Sizin için uzak ve saçma ihtimaller var, sadece birbirinize bakıp berbat durum senaryoları üretiyorsunuz, ne kadar kötü olacağını söylüyorsunuz...gariptir ki, sizi asla bir şeyi güzel yapmak için konuşurken görmedim, düşünürken de görmedim, harekete geçtiğinizi hayal bile edemedim. Yaşadığım ülkenin en güzel ülke olduğunu öğrendim, bunu kaldıramayanları ve yediremeyenleri gördüm, halkımın çırpınışlarına tanık oldum ve herkesin sonu bildiğini, ancak harekete geçmediğini anladım. Ben bunu bir savaş olarak algıladım, geçmişimle yüzleştikten sonra geriye gitmeyi yasakladım kendime, geçmişe dönerim diye. Ben sorun yaratmadım, benim için sorun yoktu, çözerken zevk aldığım problemler oldu, kaybedilemezdi.

Hep güldüm, inadına...ayakta olacağım ve güleceğim, inadına. En büyüğünüzü bekliyorum karşıma, inatla.