İnsanların aptal ve hüzünlü hikayeleriydi ilgimi çeken, onlara yardım etme isteğiydi içimden taşan, sonunda kendimi bulan. Onların hikayeleri canlanacak belki de gözümde ve yayılacak bedenime sakince. Hepsini teker teker mi yaşayacağım, yoksa toplanıp üstüme mi çullanacaklar acaba. Depresif bir ruh hali ve belki de çoktan depresyondayım. Tek düşündüğüm bir kişi, ve  oydu beni yıkan, vardan yok eden, gerçekten.Bana karşı yönetilen haksız cümleler, kalbime giren ve bir iniltiye sebebiyet veren sözcükler...ölüm kokusu alıyorum, çıkan can benimki olmayacak asla, kendimi öldüremem, içimdeki burukluğu, öldürebilirim o beni öldürmeden.

Hassasiyetin doruklarında çıktığım bu yolculukta, kafamı çevirip baktığım yerde, aklımda bir çift söz var, beni umutlandıran, ışığa götüren. Gerçekleşmesini dilediğim onca düşüncenin arasında, en fazla istekli olduğum bulmalı beni, Tanrı da yardım etmeli, ben kendime yardım edemezsem. Asla diye haykırdım kaç kere, hayatın aptal sınavında başarısız olan ve gülmek için pek nedeni olmayanlar için, onlara bir darbe de benden gelmeyecekti, sormak zorundayım sana...neydi seni, benim üstüme gönderen? Asla ezilmedim etrafınızda, cüsseleriniz altında güneşi kaybetmedim, söylemleriniz sonucunda hayatıma küsmedim. Güzel olmadığımı söylediklerinde, hayatımın, yüzlerine tükürmeyi seçtim. Bu şekilde yaşadım, gücün doruklarında, keskin bakışların etrafında. Daha da acı çekenler var her yerde, hem de her gördüğünüz yerde, onlara da baktım kaç kere, en yakın dostları oldum çoğu zaman, ancak sorun şu ki, size yapılan haksızlık, şu an bana yapılan.

Benim kontrolümde değildi, bu Dünya'mı bilmiyordunuz, konuştunuz. Sizi susturmayı seçmedim, benden gizli konuştunuz. Cevabım her zaman hazırdı ve herkesi susturacak güçteydi, sizin susmaya değil, beni tanımaya ihtiyacınız olduğunu, bugün anladım. Benim kendi Dünya'mda, hüzünlü ve sakin denize bakarken, hangi uçurumlardan geçtiğimi bilmiyordunuz, ardına saklandığım sempatik maskem, size yardım ve yataklık etti, bu sayede konuşabildiniz, bunu değiştiremedim, ancak anlamalısınız ki...tam 3 senedir aynı yerdeyim, aynı güçteyim, aynı karakterdeyim, ben değişmedim. Değişemeyecek kadar güçlüydüm, bu yüzden, sözcüklerinizi seçmediniz. Ve sen güzel kız, benimle büyüyen, hayallerimin mimarı ve efendisiydin. Onlara inanıp beni kendi kafanda değiştirdin, anlamalıydın ki, kendi kafandaki düşünceler, seni değiştirdi, seninle birlikte, beni yoketti. Sana inanamadım, herkesten beklerdim, ama sen herkes değildin, nasıl düşündün ve kendi düşüncene göre hareket ettin, beni yoksaydın, görmedin ve kaybetmek istedin. Seni suçlamıyorum, insanlar birbirinden etkilenir, başkaları da, onlardan etkilenir. Peki o zaman, ben hepinizi de etkilerim, aynı anda etkilerim. Oldukça büyüktüm gözlerinizde, sizi de büyütebilirdim, benimle birlikte. Sizi suçlamıyorum, insanlar küçülür, başkaları da sizinle birlikte küçülür. Peki, ben hepinize, eskisi gibi büyük hissettiririm.

Sen de olmasan karakalem, sen de değişmiş olsan, senden de beklemezdim. Hiç beklemezdim ki güzel kız, senin de gidebilme ihtimalini, bana söylediğin sözcüklerle örtüşmüyor üstelik. Yediremediğim en büyük şey, tercih meselen, hangi yönde yaptığın ve hangimizi seçtiğin, geleceği düşünmeden, ve geçmişte benimle geçirdiğin günleri tek kalemde unutup silmenden.

Geriye komikçe bir ağlayan surat kaldı benden, ona iyi bakın bari, olur mu? Oyun değilki bu, ben de bilirim kimin nasıl bağlanacağını, üzülerek bana geleceğini. Ancak yapmam, anlamazsan, bana anlatamazsan, ben de olmam, ve sen de olmazsın. Ancak bu surat yine de güçlü olduğunu ima eden bir bakışla dolu, yıkılmayacağını her şeye rağmen biliyor. Kendime söylediğim ve bizzat kendimi bulan sözcükler de, beni iyi hissettirmeye yetiyor. Boktan olan her şey, bir o kadar güzel kalbimde, onları türettiğim düşüncelerimde.