İnsanların çoğu, hayatları boyunca çok akıllı olduklarını düşünüp hiçbir şeyin onları yıkamayacağını ve düzenlerini değiştiremeyeceğini iddia eder, her şeyi gördüklerini ve görebilecekleri şeylerin, onların altında ezileceğini sanırlar. Aslında hiçbiri olmaz, hayat değişir, aptalca bir savaşa atılmak için hazırlanırsınız, hayatta kalma savaşı. Benim serzenişim bunlara değil, insanların bencil olmasına, bencil olarak bizim farklı şeyleri zor yollardan görmemizi sağlamalarına, herkese ve hepsine, benim durup düşünmeme sebep olacak herkese. Bunda son derece haksızım, gerçekten biliyorum, çünkü aynı zamanda bunu yapan insanlar, neden ve nasıl yaptıklarını da bilmez. Bu yazıyı yazma amacımı bilmediğim gibi, az önce okudğum ve etkili olmaya çalışan birisinin dudaklarından dökülen ve benim gözlerimde canlanan kelimeler gibi, asla etkileyici olamayacak, kibirli o ve onun birçok benzeri gibi. Şu an hayatı öğreniyorum, öğrenmek istiyor muyum, kesinlikle evet, ancak kontrol etmek de istiyorum. Bir sürü düşünce akıp geçerken ve ben, içlerinden en doğru ve gerçekçi olanları seçip sizlere uyarlarken, ne yapmam gerektiğini öğreniyorum. Aslında basit değil her şey, bugün ne konuştuysak, yarın gerçek olmayacak, kimse dediğini yapmayacak, eminim. Herkes dediğini yapsa, düzen bozulur, kimse anlayamaz, konuşanlardan başka. İşte tam olarak da bu yüzden, biraz korktuğunuz için, biraz da aptal beyninize afrodizyak etkisi yapan şeylerden dolayı, bugün konuşulanlar asla gerçek olmayacak.

Görmek istiyorum, ne kadar dürüst ve kararlısınız, gerçekten düşünerek konuştuğunuzu varsaydığımda, bunu bana kanıtlayabilecek misiniz...İçimde beni yemek isteyen bir şey var, aslında serzenişim tam da bu yönde, bunu yoketmek istiyorum. Ben bunu yapmak zorundayım, ama sorun şu ki, ne kadar doğru olduğunu bilmiyorum. İçimdekini yokedersem, arar mıyım, hayır, umrumda değildir insanlar, sadece ve her zaman yanımda olan hariç. Peki pişman olur muyum, hayır, çünkü bu bir savaştır bundan sonra, ve kendini Tanrı olarak lanse eden kişiye, aslında çok küçük olduğunu kanıtlamam gerek, beni boğan konuşmalar ve istemediğim hareketler, bundan sonra yapılmayacak, bundan sonra karşımda durmalarına da izin vermeyeceğim. Bundan sonra, bugünden sonra, yarın, ve yarın başladığında, her şey, eskisi gibi, mükemmel, doğru, yüzümü güldüren ve gururlandıran türden olacak. Bunu bir savaş olarak algıladım, sen kibirli ve kendini beğenen, en büyük ve en iyisi olduğunu düşünen, tarafımdan lanetlendin, bununla yüzleşmek zorundasın ve ne yazık ki, kaçmana da izin yok. Bunu yüzümde hafif bir gülümsemeyle söylüyorum ve bu demektir ki, gerçekten kaçmana izin yok, gerçekten benimle tanışacaksın, şimdiden özür dilerim, hayır, aslında asla dilemeyeceğim.

İçimdekini yokediyorum, katı kurallarım var doğru, belirlediğim ve geleceğe uygun olarak hazırladığım plan adına, içimdekini yokediyorum, içimdekinden gerçekten nefret ettim. Son bir ses duydum kulaklarımda ve nereden geldiğini iyi biliyorum, artık bağırmıyorum ve size anlatmak istediğim hiçbir şey kalmadı. Ben sadece yaşıyorum, bu bir zorundalık değil, bunu en iyi şekilde yapmak için ayakta durduğum bir şanstır, ben iyi kullanıyorum, bu yüzden her zaman gülümsüyorum.

Kontrolümü kaybettiğim zamanlar oldu, her sabah gittiğim, her ruh halini gördüğüm o beton kokusu, beni etkiledi sanırım. Düşünecek çok şeyim vardı, düşündüklerimin değişmesini kaldıramıyorum. Yanımdakilerin değişmesini, gördüklerine göre şekil almasını da istemiyorum. Kendimi kaybediyorum, sabır ve sakinlik, derin düşünceler, yokoluyor, basitleşiyorum orada. Hiçbir şey aynı kalmayacak, her gün değişiyorsunuz, size anlam veremiyorum. Aptalca suçlayamam sizi, değişmeye ve öğrenmeye mahkumsunuz. Acaba kendimi kaybettirebilir miyim, gerçekten uzaklaşabilir miyim diye boş bir noktaya bakarken yakaladım kendimi, gerçekten kararsız ve korkuyordu. İşler daha da kötüleşirse, kontrol ettiğim en küçük ayrıntılar bile elimden kaçarsa, gerçekten gidebilir miyim diye sinirleniyorum. Kendimden korkuyorum bazen, içime attığım çok şey oldu son günlerde, üstelik çok çabuk oldu, her şey, hatırladığım bir süre, kendimi kaybettiğim zamanlar...cümlenin sonunu getiremiyorum, çünkü sonunda nefretimi döktüğüm tozlu yapraklar var, o yaprakların hepsini yırtıp atmak, unutmak da istiyorum. Geçmişimden kaçamam, geçmişimde kaybettim çünkü, en zayıf noktamdı kayıplar, hala öyle. Sadece, bu sefer kaybetmemeyi öğrendim, çünkü insanların çok daha güçlü olmaları gerekiyor bu sefer, eğer beni yoketmek için oynuyorlarsa. Gerçekten, kendime zarar verebilir bu kriz ortamı, ben bu sefer beynimi yiyip bitirebilirim, benden geriye kalan son şey de gider o zaman. Asla düşünmezdim fazla, ve asla ilgilenmezdim insanlarla. Sempatik oldum her zaman, her sorunun, bir çözümü vardı. İnsanların neden psikologlara gittiğini merak ederdim, onlara çok zayıf oldukları için gülerdim. Şimdi ben mi kendimden nefret edeceğim, şimdi ben mi kendimi boş verip hayattan nefret etmeyi seçeceğim...asla, hayat her zaman güzeldi, çünkü bizim içindi, özeldi. Yanımdaki en iyisiydi, çünkü benimdi, mükemmeldi. Ben en güçlüydüm, çünkü asla geri adım atmadım, içimde güçlendi. Size gülebilirim, çünkü sinirlenip benden korktuğunuz zaman da, ben ne yaptığımı iyi biliyorum.

Evet...beni teselli etmeyeceksiniz, çünkü asla melankolik olmadım. Benimle sorunlarım için asla konuşmayacaksınız, çünkü asla sorunumu size getirecek kadar uzun tutmadım. Bana hayatın aptalca ve boş olduğunu, bu pozitif bakış açısının nerden geldiğini tekrar soramayacaksınız, çünkü artık sizinle ilgilenmiyorum.

Ben sadece, her şeyin en derin halini algıladım. Sürekli değişen bir ruh halim vardı, yine de kontrol altına aldığım. Hep istediğim şey olduğunda, daha da fazlasını istediğimde, bencil olmayı bıraktım. İnsanoğlunun aptalca düşüncelerle boğuştuğu ve küçük bir hediye için birbirlerine zarar verdiklerini öğrendim, ardından yaşamımızın bir oyun olduğunu, herkesin bunun farkında olduğunu, ancak direkt olarak insanları etkilemediği için kimsenin bir şey yapmadığını öğrendim. Anlamıyorsunuz, zor durumda siz olmadıkça, gerçekten boku yediğinizi anlamadıkça, hiçbir şey yapmayacaksınız. Sizin için uzak ve saçma ihtimaller var, sadece birbirinize bakıp berbat durum senaryoları üretiyorsunuz, ne kadar kötü olacağını söylüyorsunuz...gariptir ki, sizi asla bir şeyi güzel yapmak için konuşurken görmedim, düşünürken de görmedim, harekete geçtiğinizi hayal bile edemedim. Yaşadığım ülkenin en güzel ülke olduğunu öğrendim, bunu kaldıramayanları ve yediremeyenleri gördüm, halkımın çırpınışlarına tanık oldum ve herkesin sonu bildiğini, ancak harekete geçmediğini anladım. Ben bunu bir savaş olarak algıladım, geçmişimle yüzleştikten sonra geriye gitmeyi yasakladım kendime, geçmişe dönerim diye. Ben sorun yaratmadım, benim için sorun yoktu, çözerken zevk aldığım problemler oldu, kaybedilemezdi.

Hep güldüm, inadına...ayakta olacağım ve güleceğim, inadına. En büyüğünüzü bekliyorum karşıma, inatla.

Benim çok küçük olduğumu görmemle başladı hayatım, asla düşüncelerim aynı kalmayacaktı, değişecekti bedenimle, kendi kendimi arayacaktım. 9 aydır çekmediğim yalnızlık gelirdi belki, çekmediğim ya da unuttuğum acı yakardı kalbimi, nefret ettiğim halde, kimi zaman, üzerine yürüdüğüm halde. Sinirime hakim olamıyorum, az önce kanıtladım. Haklıydım, ama bir o kadar da haksız, ama devam etmeliydim, son derece sabırsız. Ben sabırsız olmak da istememiştim aslında, yüzümde bir gülümsemeyle, kimsenin beni yıkamayacağını kanıtlamak istemiştim. Bzı gerçekler öğrendim zamanla, insanların zayıf noktalarının üzerine bastım, onların yaralarını deştim, çoğu için bir kardeşten de öteydim. Neden mi? Onlara istedikleri şeyleri söyledim, benimle umut buldular, sonra onlara gerçekten olmayacağını anlattım, çelişkide kaldılar, beraber ağladım. Kafam dağınık, bir sigara eşliğinde geçirdiğim vakitler tükecenek yakında, düşündüğüm çok şey var, bir plan kurmalıyım. Tanrı tarafından bana gönderilen bir güzellik var, onun suratının ortasına haykırmalıyım, genelde ve her zaman, bunu yapmıştım, şimdi tekrar yapmalıyım. Anlamıyorum, onun düşünmediği çok şey var, ama anlatamıyorum, böyle saçma ve berbat işte. Bilmeyecek asla benim öngördüklerimi, kendimi nasıl yiyip bitirdiğimi, sildim hepsini...aslında, en iyisiydi yaşamım.

Zamanla güzel kız, zamanla anlatıyorum hepsini, teker teker yüklemiyorum her şeyi. Ufak bir ara istedi benden şimdi, yine kendine zaman ayrılması için. Bzen her şeyi boşluyorsunuz değil mi, sizin sıkan bir olay olduğu için? Çok mu asi görünmek için, yoksa silmek istediğiniz şeyler yerine hepsini bir anda silmek mi istediğiniz, bilmiyorum, siz de bilmiyorsunuz. Çok duygusalsınız bazen, en küçük bir harekette, hayattan aldığınız ısı, anında kaybolabiliyor. Peki bu, insanların size ilgi göstermesi için mi, yoksa mazoşist olduğunuz gerçeğiyle yüzleşeyim mi, bunu da bilemem, sadece sizin bu soruları kendinize sormanız için biraz yardımda bulunmak istemiştim. Bu yazıyı şu an yazıyorum, kendi ve sizin gerçekleriniz, davranışlarınız hakkında. Ama, gelecekte bu gerçekler, yerini başkalarına bırakabilir, siz bu gerçekleri reddedip bana kahkaha atabilirsiniz, ya da sonunda, her zaman olduğu gibi boynunuzu büküp düşünmeye çalışabilirsiniz. Bir sonraki hareketini biliyorum, seni veya sizi, artık iyi tanıyorum. Her zaman olduğu gibi, her şeyin başlangıcında, ilk tanışmada özellikle, bakış açınız farklıdır. Sonradan şekillenir ve ne kadar sen kendine inkar ediyor olsan da insan, tüm düşüncelerin, değişmek zorunda baştan. 

Benim nelerden nefret ettiğimi bilip de tekrar yapma, her şeye en baştan başlamış gibi, beni az önce tanımış gibi, kısacası, beni tanımıyormuş gibi. Senden nefret etmeme izin verme, izin ver, seni yanıma yaklaştırayım, eskisi gibi yoketmeme izin verme kendini. Asla, ve asla, karşımda geri adım atma, haklıysan, beni yoket, lütfen. Ciddiye alma, olasılıkların ne kadar olduğunu ikimiz de iyi biliyoruz, bu paragrafın kime olduğunu sen de ben de, gerçekten iyi biliyoruz. İçimdeki aptal yaratık, dışa vurduğunda kendini, onu içeri sokmak için yardımına ihtiyacım vardı her zaman. Benim duygusal ya da kötü karakterli bir maskem olmadı asla, beni ne şekilde istediğine bağlı olarak değişti karakterim. Karakterim aynı kaldı ama, beni değil, kendi yaratmış olduğun beni gördün. Kendi içine doğrult aynanı, bana ne yaptığını iyi gör, gerçekten anlamadan da, ordan dışarı çıkma. Attığımız her adımda, senin de payın var, senin de gerçeklerin konuştu kimi zaman, benim saygı gösterdiğim. Ancak, yan bastığım her adımda da, senin payın var, ben gerçeklerimi konuşturmak zorunda kaldım her zaman, gerçekten doğru olduğuna inandığım için. Sana söylediklerime iyi bak, onları senin için yarattım, çok istediğin geleceği kurmak için yarattım, benim istemediklerimi, isteme, biz ne istersek değişir, çünkü bizdir artık adımız, kişiliklerimizin tek başına konuşmasına gerek yoktur.

Ve insanoğlu...insancıklar. Asla ve asla, ne kadar berbat olsanız da, her ne kadar diğerleri sizi bitirmek ve ayakları altında yoketmek istese de, kimsenin size çirkin olduğunuzu söylemesine izin vermeyin. Sen kimsen, gurur duy, çünkü başkası olmayacaksın. Sen kimsen, onunla yaşa, çünkü başkası olamayacaksın. Eğer berbatsan bile, bunun en iyisi ol, ve kimsenin, asla...sana çirkin olduğunu söylemesine izin verme.

İnsanların aptal ve hüzünlü hikayeleriydi ilgimi çeken, onlara yardım etme isteğiydi içimden taşan, sonunda kendimi bulan. Onların hikayeleri canlanacak belki de gözümde ve yayılacak bedenime sakince. Hepsini teker teker mi yaşayacağım, yoksa toplanıp üstüme mi çullanacaklar acaba. Depresif bir ruh hali ve belki de çoktan depresyondayım. Tek düşündüğüm bir kişi, ve  oydu beni yıkan, vardan yok eden, gerçekten.Bana karşı yönetilen haksız cümleler, kalbime giren ve bir iniltiye sebebiyet veren sözcükler...ölüm kokusu alıyorum, çıkan can benimki olmayacak asla, kendimi öldüremem, içimdeki burukluğu, öldürebilirim o beni öldürmeden.

Hassasiyetin doruklarında çıktığım bu yolculukta, kafamı çevirip baktığım yerde, aklımda bir çift söz var, beni umutlandıran, ışığa götüren. Gerçekleşmesini dilediğim onca düşüncenin arasında, en fazla istekli olduğum bulmalı beni, Tanrı da yardım etmeli, ben kendime yardım edemezsem. Asla diye haykırdım kaç kere, hayatın aptal sınavında başarısız olan ve gülmek için pek nedeni olmayanlar için, onlara bir darbe de benden gelmeyecekti, sormak zorundayım sana...neydi seni, benim üstüme gönderen? Asla ezilmedim etrafınızda, cüsseleriniz altında güneşi kaybetmedim, söylemleriniz sonucunda hayatıma küsmedim. Güzel olmadığımı söylediklerinde, hayatımın, yüzlerine tükürmeyi seçtim. Bu şekilde yaşadım, gücün doruklarında, keskin bakışların etrafında. Daha da acı çekenler var her yerde, hem de her gördüğünüz yerde, onlara da baktım kaç kere, en yakın dostları oldum çoğu zaman, ancak sorun şu ki, size yapılan haksızlık, şu an bana yapılan.

Benim kontrolümde değildi, bu Dünya'mı bilmiyordunuz, konuştunuz. Sizi susturmayı seçmedim, benden gizli konuştunuz. Cevabım her zaman hazırdı ve herkesi susturacak güçteydi, sizin susmaya değil, beni tanımaya ihtiyacınız olduğunu, bugün anladım. Benim kendi Dünya'mda, hüzünlü ve sakin denize bakarken, hangi uçurumlardan geçtiğimi bilmiyordunuz, ardına saklandığım sempatik maskem, size yardım ve yataklık etti, bu sayede konuşabildiniz, bunu değiştiremedim, ancak anlamalısınız ki...tam 3 senedir aynı yerdeyim, aynı güçteyim, aynı karakterdeyim, ben değişmedim. Değişemeyecek kadar güçlüydüm, bu yüzden, sözcüklerinizi seçmediniz. Ve sen güzel kız, benimle büyüyen, hayallerimin mimarı ve efendisiydin. Onlara inanıp beni kendi kafanda değiştirdin, anlamalıydın ki, kendi kafandaki düşünceler, seni değiştirdi, seninle birlikte, beni yoketti. Sana inanamadım, herkesten beklerdim, ama sen herkes değildin, nasıl düşündün ve kendi düşüncene göre hareket ettin, beni yoksaydın, görmedin ve kaybetmek istedin. Seni suçlamıyorum, insanlar birbirinden etkilenir, başkaları da, onlardan etkilenir. Peki o zaman, ben hepinizi de etkilerim, aynı anda etkilerim. Oldukça büyüktüm gözlerinizde, sizi de büyütebilirdim, benimle birlikte. Sizi suçlamıyorum, insanlar küçülür, başkaları da sizinle birlikte küçülür. Peki, ben hepinize, eskisi gibi büyük hissettiririm.

Sen de olmasan karakalem, sen de değişmiş olsan, senden de beklemezdim. Hiç beklemezdim ki güzel kız, senin de gidebilme ihtimalini, bana söylediğin sözcüklerle örtüşmüyor üstelik. Yediremediğim en büyük şey, tercih meselen, hangi yönde yaptığın ve hangimizi seçtiğin, geleceği düşünmeden, ve geçmişte benimle geçirdiğin günleri tek kalemde unutup silmenden.

Geriye komikçe bir ağlayan surat kaldı benden, ona iyi bakın bari, olur mu? Oyun değilki bu, ben de bilirim kimin nasıl bağlanacağını, üzülerek bana geleceğini. Ancak yapmam, anlamazsan, bana anlatamazsan, ben de olmam, ve sen de olmazsın. Ancak bu surat yine de güçlü olduğunu ima eden bir bakışla dolu, yıkılmayacağını her şeye rağmen biliyor. Kendime söylediğim ve bizzat kendimi bulan sözcükler de, beni iyi hissettirmeye yetiyor. Boktan olan her şey, bir o kadar güzel kalbimde, onları türettiğim düşüncelerimde.

Bana göre, farklı bir topluma girdiğinde, değişen 3 insan tipi vardır. Birincisi, fazla sosyal olanlar. İletişime kolayca geçip, çok rahat hissederler kendilerini. Ancak tepki göreceklerini bilmezler, ve bu yüzden de bilmeden riske girmiş olurlar. İkincisi dengede olanlar, yanlış bir hareket yapmazlar, çevresindeki toplumu güldürmek isterler, sempatik olmak isterler başka bir deyişle, zamanla iletişime geçerler, asla hemen değil. Sonuncusu ise berbat sanırım, asosyal insanlar. Başını öne eğip bekleyenler, en ufak tepkide bunu asla unutmayacak olanlar...sizden bahsetmek bile istemiyorum. Peki neden bunlardan bahsettim öyleyse? Sadece gördüklerimi yazdım, 3 davranış biçimini de sergileyenler, bir araya toplansa, ve onlardan iletişime geçmeleri istense...tam olarak buydu gördüğüm, ve göreceğimden emin olduğum, cümlemi tamamlamama bile gerek kalmayacak kadar, buydu.

Ama ben riski çok sevemedim asla, normal bir insan davranışı sergiledim, tepkiden de korktum. Ama korku, sesini çıkarmaktan çok öte bir şeydi, sanki öne geçme çabasıydı...bu yazıyı yazıp da kendimi rahatlatmamın asıl amacı aslında bu, neden öyle bir çaba vardı, neden hata yaptım ve korktum. Hafif bir yalnızlık geldi, meltem rüzgarına benzeyen, sonra kendime fısıldadım, korkak...yazdıklarımla uyuşmadı davranışlarım, bir bakıma tabii ki, ve diğer yandaysa, bana yakın olanlar, farketmediler. Boşver dedim kendime, ve sesim fısıltımın önüne geçti, sadece devam et, yaşamaya, yanındakini bağrına basmaya ve adımlarını atmaya. Sorun da buydu, adımlarım zayıflaşırsa, kendime öldürebilirdim, daha da kötüsü, geri bile adım atabilirdim. Aynada yansıyan suratıma baktım, sinirliydim, kendime kızmıştım. Bir düşünce buldum sonra, onu kabul ettim, uzun süredir de uyguluyordum. Aynadaki yansımam bana gülümsedi, ve dedi ki...asla, geri adım atmayacaksın.